| ۱- | آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم |
| خاک میبوسم و عذر قدمش میخواهم | |
| ۲- | من نه آنم که ز جور تو بنالم حاشا |
| چاکر معتقد و بنده دولتخواهم | |
| ۳- | بسته ام در خم گیسوی تو امّید دراز |
| آن مبادا که کند دست طلب کوتاهم | |
| ۴- | ذرّه خاکم و در کوی توام وقت خوشست |
| ترسم ای دوست که بادی ببرد ناگاهم | |
| ۵- | پیر میخانه سحر جام جهان بینم داد |
| و اندر آن آینه از حسن تو کرد آگاهم | |
| ۶- | صوفی صومعه عالم قدسم ، لیکن |
| حالیا دیر مغانست حوالتگاهم | |
| ۷- | با من راه نشین خیز و سوی میکده آی |
| تا در آن حلقه ببینی که چه صاحب جاهم | |
| ۸- | مست بگذشتی و از حافظت اندیشه نبود |
| آه اگر دامن حسن تو بگیرد آهم | |
| ۹- | خوشم آمد که سحر خسرو خاور می گفت |
| با همه پادشهی بنده توران شاهم |