| ۱- | فتوی پیر مغان دارم و قولیست قدیم |
| که حرام است می آن جا که نه یار است ندیم | |
| ۲- | چاک خواهم زدن این دلق ریایی چه کنم |
| روح را صحبت ناجنس عذابی است الیم | |
| ۳- | تا مگر جرعه فشاند لب جانان بر من |
| سالها شد که منم بر در میخانه مقیم | |
| ۴- | مگرش خدمت دیرین من از یاد برفت |
| ای نسیم سحری یاد دهش عهد قدیم | |
| ۵- | بعد صد سال اگر بر سر خاکم گذری |
| سر برآرد ز گلم رقص کنان عظم رمیم | |
| ۶- | دلبر از ما به صد امیّد ستد اوّل دل |
| ظاهراً عهد فرامش نکند خلق کریم | |
| ۷- | غنچه گو تنگ دل از کار فروبسته مباش |
| کز دم صبح مدد یابی و انفاس نسیم | |
| ۸- | فکر بهبود خود ای دل ز دری دیگر کن |
| درد عاشق نشود بِه به مداوای حکیم | |
| ۹- | گوهر معرفت اندوز که با خود ببری |
| که نصیب دگران است نصاب زر و سیم | |
| ۱۰- | دام سخت است مگر یار شود لطف خدا |
| ورنه آدم نبرد صرفه ز شیطان رجیم | |
| ۱۱- | حافظ ار سیم و زرت نیست چه شد شاکر باش |
| چه به از دولت لطف سخن و طبع سلیم |
