| ۱- | شاه شمشادقدان خسرو شیرین دهنان |
| که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان | |
| ۲- | مست بگذشت و نظر بر من درویش انداخت |
| گفت ای چشم و چراغ همه شیرین سخنان | |
| ۳- | تا کی از سیم و زرت کیسه تهی خواهد بود؟ |
| بنده ی من شو و برخور ز همه سیم تنان | |
| ۴- | کمتر از ذرّه نیی پست مشو، مهر بورز |
| تا به خلوتگه خورشید رسی چرخ زنان | |
| ۵- | بر جهان تکیه مکن ور قدحی میداری |
| شادی زهره جبینان خور و نازک بدنان | |
| ۶- | پیر پیمانه کش من که روانش خوش باد |
| گفت پرهیز کن از صحبت پیمان شکنان | |
| ۷- | دامن دوست به دست آر و ز دشمن بِگُسَل |
| مرد یزدان شو و ایمن گذر از اهرمنان | |
| ۸- | با صبا در چمن لاله سحر میگفتم |
| که شهیدان که اند این همه خونین کفنان | |
| ۹- | گفت حافظ من و تو محرم این راز نه ایم |
| از می لعل حکایت کن و شیرین دهنان |
