۱-	ز در درا و شبستان ما منوّر کن
	هوای مجلس روحانیان معطّر کن
۲-	به چشم و ابروی جانان سپرده ام دل و جان
	بیا بیا و تماشای طاق و منظر کن
۳-	ستاره شب هجران نمی فشاند نور
	به بام قصر برآ و چراغ مه برکن
۴-	بگو به خازن جنّت که خاک این مجلس
	به تحفه بر سوی فردوس و عود مجمر کن
۵-	فضول نفس حکایت بسی کند ساقی
	تو کار خود مده از دست و می به ساغر کن
۶-	وگر فقیه نصیحت کند که عشق مباز
	پیاله یی بدهش گو دماغ را تر کن
۷-	چو شاهدان چمن زیردست حسن تواند
	کرشمه بر سمن و جلوه بر صنوبر کن
۸-	از این مزوّجه و خرقه نیک در تنگم
	به یک کرشمه صوفی کشم قلندر کن
۹-	لب پیاله ببوس آنگهی به مستان ده
	بدین دقیقه دماغ خرد معنبر کن
۱۰-	طمع به قند وصال تو حدّ ما نبود
	حوالتم به لب لعل همچو شکّر کن
۱۱-	پس از ملازمت عیش و عشق مهرویان
	ز کارها که کنی شعر حافظ از بر کن