۱-	به جان پیر خرابات و حقّ نعمت او
	که نیست در سر من جز هوای خدمت او
۲-	بهشت اگر چه نه جای گناهکاران است
	بیار باده که مستظهرم به همّت او
۳-	چراغ صاعقه آن سحاب روشن باد
	که زد به خرمن ما آتش محبت او
۴-	بر آستانه میخانه گر سری بینی
	مزن به پای که معلوم نیست نیّت او
۵-	بیار باده که دوشم سروش عالم غیب
	نوید داد که عام است فیض رحمت او
۶-	مکن به چشم حقارت نگاه در من مست
	که نیست معصیت و زهد بی مشیّت او
۷-	مدام خرقه حافظ به باده در گرو است
	مگر ز خاک خرابات بود فطرت او
۸-	نمی کند دل من میل زهد و توبه ولی
	به نام خواجه بکوشیم و فرّ دولت او