| ۱- | گفتا برون شدی به تماشای ماه نو |
| از ماه ابروان منت شرم باد رو | |
| ۲- | عمریست تا دلت ز اسیران زلف ماست |
| غافل ز حفظ جانب یاران خود مشو | |
| ۳- | مفروش عطر عقل به هندوی زلف ما |
| کان جا هزار نافه مشکین به نیم جو | |
| ۴- | تخم وفا و مهر درین کهنه کشتزار |
| آنگه عیان شود که بود موسم درو | |
| ۵- | ساقی بیار باده که رمزی بگویمت |
| از سرّ اختران کهن سیر و ماه نو | |
| ۶- | شکل هلال هر سرِ مَه میدهد نشان |
| از افسر سیامک و ترک کلاه زو | |
| ۷- | حافظ جناب پیر مغان مأمن وفاست |
| درس حدیث عشق بر او خوان و زو شنو |