| ۱- | مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو |
| یادم از کشته خویش آمد و هنگام درو | |
| ۲- | گفتم ای بخت بخسبیدی و خورشید دمید |
| گفت با این همه از سابقه نومید مشو | |
| ۳- | گر روی پاک و مجرّد چو مسیحا به فلک |
| از فروغ تو به خورشید رسد صد پرتو | |
| ۴- | تکیه بر اختر شبگرد مکن کاین عیّار |
| تاج کاووس ربود و کمر کیخسرو | |
| ۵- | گوشوار زر و لعل ار چه گران دارد گوش |
| دور خوبی گذرانست، نصیحت بشنو | |
| ۶- | چشم بد دور ز خال تو که در عرصه حسن |
| بیدقی راند که برد از مه و خورشید گرو | |
| ۷- | آسمان گو مفروش این عظمت کاندر عشق |
| خرمن مه به جوی خوشه پروین به دو جو | |
| ۸- | آتش زهد و ریا خرمن دین خواهد سوخت |
| حافظ این خرقه پشمینه بینداز و برو |