| ۱- | ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو |
| زینت تاج و نگین از گوهر والای تو | |
| ۲- | آفتاب فتح را هر دم طلوعی می دهد |
| از کلاه خسروی رخسار مه سیمای تو | |
| ۳- | جلوه گاه طایر اقبال گردد هر کجا |
| سایه اندازد همای چتر گردون سای تو | |
| ۴- | در رسوم شرع و حکمت با هزاران اختلاف |
| نکته یی هرگز نشد فوت از دل دانای تو | |
| ۵- | آب حیوانش ز منقار بلاغت می چکد |
| طوطی خوش لهجه یعنی کلک شکّرخای تو | |
| ۶- | گر چه خورشید فلک چشم و چراغ عالم است |
| روشنایی بخش چشم اوست خاک پای تو | |
| ۷- | آن چه اسکندر طلب کرد و ندادش روزگار |
| جرعه یی بود از زلال جام جان افزای تو | |
| ۸- | عرض حاجت در حریم حضرتت محتاج نیست |
| راز کس مخفی نماند با فروغ رای تو | |
| ۹- | حافظ اندر حضرتت لاف غلامی می زند |
| بر امید عفو جان بخش گنه بخشای تو |