Menu

غزل شماره ۳۹۵

389

۱- تاب بنفشه می دهد طرّه مشک سای تو
پرده ی غنچه می درد خنده ی دلگشای تو
۲- ای گل خوش نسیم من بلبل خویش را مسوز
کز سر صدق می کند شب همه شب دعای تو
۳- من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان
قال و مقالِ عالمی می کشم از برای تو
۴- خرقه زهد و جام می گر چه نه درخور همند
این همه نقش میزنم در طلب هوای تو
۵- عشق تو سرنوشت من خاکِ دَرَت بهشتِ من
مهر رخت سرشت من راحت من رضای تو
۶- شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر
کاین سر پر هوس شود خاک در سرای تو
۷- شاه نشین چشم من تکیه گه خیال تست
جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو
۸- خوش چمنی ست عارضت خاصه که در بهار حُسن
حافظ خوش کلام شد مرغ سخن سرای تو

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *