| ۱- | گلبن عیش می دمد ساقی گلعذار کو |
| باد بهار می وزد باده خوش گوار کو | |
| ۲- | هر گل نو ز گلرخی یاد همی کند ولی |
| گوش سخن شنو کجا دیده اعتبار کو | |
| ۳- | مجلس بزم عیش را غالیه مراد نیست |
| ای دمِ صبحِ خوش نفس نافه زلف یار کو | |
| ۴- | حسن فروشی گلم نیست تحمّل ای صبا |
| دست زدم به خون دل بهر خدا نگار کو | |
| ۵- | شمع سحربه خیرگی لاف ز عارض تو زد |
| خصم زبان دراز شد خنجر آبدار کو | |
| ۶- | گفت مگر ز لعل من بوسه نداری آرزو |
| مردم ازین هوس ولی قدرت وختیار کو | |
| ۷- | حافظ اگر چه در سخن خازن گنج حکمت است |
| از غم روزگار دون طبع سخن گزار کو |