Menu

غزل شماره ۴۰۰

394

۱- خنک نسیم معنبر شمامه دل خواه
که در هوای تو برخاست بامداد پگاه
۲- دلیل راه شو ای طایر خجسته لقا
که دیده آب شد از شوق خاک آن درگاه
۳- به یاد شخص نزارم که غرق خون دلست
هلال را ز کنار افق کنید نگاه
۴- منم که بی تو نفس میکشم زهی خجلت
مگر تو عفو کنی ورنه چیست عذر گناه
۵- ز دوستان تو آموخت در طریقت مهر
سپیده دم که صبا چاک زد شعار سیاه
۶- به عشق روی تو روزی که از جهان بروم
ز تربتم بِدَمَد سرخ گل به جای گیاه
۷- مده به خاطر نازک ملالت از من زود
که حافظ تو خود این لحظه گفت بسم الله

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *