| ۱- | وصال او ز عمر جاودان به |
| خداوندا مرا آن ده که آن به | |
| ۲- | به شمشیرم زد و با کس نگفتم |
| که راز دوست از دشمن نهان به | |
| ۳- | خدا را از طبیبِ من بپرسید |
| که آخر کی شود این ناتوان به | |
| ۴- | گلی کان پایمال سرو ما گشت |
| بود خاکش ز خون ارغوان به | |
| ۵- | به خلدم دعوت ای زاهد مفرما |
| که این سیب زنخ زان بوستان به | |
| ۶- | جوانا سر متاب از پند پیران |
| که رای پیر از بخت جوان به | |
| ۷- | شبی میگفت چشم کس ندیدست |
| ز مروارید گوشم در جهان به | |
| ۸- | سخن اندر دهان دوست گوهر |
| ولیکن گفته حافظ از آن به |