| ۱- | دوش رفتم به در میکده خواب آلوده |
| خرقه تر دامن و سجّاده شراب آلوده | |
| ۲- | آمد افسوس کنان مغبچه باده فروش |
| گفت بیدار شو ای رهرو خواب آلوده | |
| ۳- | شست و شویی کن و آنگه به خرابات خرام |
| تا نگردد ز تو این دیر خراب آلوده | |
| ۴- | در هوای لب شیرین دهنان چند کنی |
| جوهر روح به یاقوت مذاب آلوده | |
| ۵- | به طهارت گذران منزل پیری و مکن |
| خلعت شیب چو تشریف شباب آلوده | |
| ۶- | آشنایان ره عشق درین بحر عمیق |
| غرقه گشتند و نگشتند به آب آلوده | |
| ۷- | پاک و صافی شو و از چاه طبیعت به درآی |
| که صفایی ندهد آب تراب آلوده | |
| ۸- | گفتم ای جان جهان دفتر گل عیبی نیست |
| که شود فصل بهار از می ناب آلوده | |
| ۹- | گفت حافظ لُغَز و نکته به یاران مفروش |
| آه ازین لطفِ به انواع عتاب آلوده |