| ۱- | از خون دل نوشتم نزدیک دوست نامه |
| اِنّی رَاُیتُ دَهراً مِن هِجرِکَ القیامَه | |
| ۲- | دارم من از فراقش در دیده صد علامت |
| لَیسَت دُموُعُ عَینی هذا لَنَا العَلامَه | |
| ۳- | هر چند کازمودَم از وی نبود سودم |
| مَن جَرَّبَ المُجَرَّب حَلَّت بِهِ النِّدامَه | |
| ۴- | پرسیدم از طبیبی احوال دوست گفتا: |
| فی بُعدِها عَذابٌ فی قُربِهَا السَّلامَه | |
| ۵- | گفتم ملامت آید گَر گِرد دوست گردم |
| وَ الله ما رَأینا حُبَّا بِلا مَلامَه | |
| ۶- | حافظ چو طالب آمد جامی بیار ساقی |
| حَتّی یَذَُوقُ مِنهُ کَأساً مِنَ الکِرامَه |