| ۱- | سحرگاهان که مخمور شبانه |
| گرفتم باده با چنگ و چغانه | |
| ۲- | نهادم عقل را ره توشه از می |
| ز شهر هستی اَش کردم روانه | |
| ۳- | نگار می فروشم عشوه یی داد |
| که ایمن گشتم از مکر زمانه | |
| ۴- | ز ساقی کمان ابرو شنیدم |
| که ای تیر ملامت را نشانه | |
| ۵- | نبندی زان میان طرفی کمروار |
| اگر خود را ببینی در میانه | |
| ۶- | برو این دام بر مرغی دگر نه |
| که عنقا را بلند است آشیانه | |
| ۷- | ندیم و مطرب و ساقی همه اوست |
| خیال آب و گل در ره بهانه | |
| ۸- | بده کشتی می تا خوش برآییم |
| از این دریای ناپیدا کرانه | |
| ۹- | وجود ما معمّایی ست حافظ |
| که تحقیقش فسون است و فسانه |