| ۱- | لبش میبوسم و در میکشم مِی |
| به آب زندگانی برده ام پی | |
| ۲- | نه رازش میتوانم گفت با کس |
| نه کس را میتوانم دید با وی | |
| ۳- | لبش می بوسد و خون میخورد جام |
| رخش میبیند و گل میکند خوی | |
| ۴- | بده جام می و از جم مکن یاد |
| که میداند که جم کی بود و کی کی | |
| ۵- | بزن در پرده چنگ ای ماهِ مطرب |
| رَگَش بخراش تا بخروشم از وی | |
| ۶- | گل از خلوت به باغ آورد مسند |
| بساط زهد همچون غنچه کن طی | |
| ۷- | چو چشمش مست را مخمور مگذار |
| به یاد لعلش ای ساقی بده می | |
| ۸- | نجوید جان از آن قالب جدایی |
| که باشد خون جامش در رگ و پی | |
| ۹- | زبانت درکش ای حافظ زمانی |
| حدیث بی زبانان بشنو از نی |
