| ۱- | آن غالیه خط، گر سوی ما نامه نوشتی |
| گردون ورقِ هستی ما، درننوشتی | |
| ۲- | هر چند که هجران ثمرِ وصل برآرد |
| دهقان جهان کاش که این تخم نَکِشتی | |
| ۳- | آمرزشِ نقد است کسی را که در این جا |
| یاری ست چو حوری و سرایی چو بهشتی | |
| ۴- | تنها نه منم کعبه ی دل بتکده کرده |
| در هر قدمی صومعه یی هست و کِنِشتی | |
| ۵- | در مصطبه عشق تنعّم نتوان کرد |
| چون بالش زَر نیست بسازیم به خشتی | |
| ۶- | مفروش به باغ ارم و نِخوَت شَدّاد |
| یک شیشه می و نوش لبی و لَبِ کشتی | |
| ۷- | تا کی غم دنیای دنی ای دل دانا |
| حیف است ز خوبی که شود عاشق زشتی | |
| ۸- | آلودگی خرقه خرابی جهان است |
| کو راهروی اهل دلی، پاک سرشتی؟ | |
| ۹- | از دست چرا هِشت سر زلف تو حافظ؟ |
| تقدیر چنین بود، چه کردی که نهشتی؟ |
