| ۱- | سَبَت سَلمی بِصُدغیها فُؤادی |
| وَ روُحی کُلَّ یَومٍ لِی یُنادی: | |
| ۲- | خدا را بر من بیدل ببخشای |
| وَ واصِلنیِ عَلی رَغمِ الاَعادی | |
| ۳- | حبیبا در غم سودای عشقت |
| تَوکَّلنا عَلی رَبِّ العبادی | |
| ۴- | اَمَن اَنکَرتَنی عَن عِشق سَلمی |
| تَ زَاوَّل، آن رویِ نهکو بِوادی | |
| ۵- | که همچون مت بِبوتَن دِل وَ اِی رَه |
| غریق العشقِ فی بَحرِ الوِداد | |
| ۶- | به پَی ما چان غِرامت بِسپَر یَمن |
| عَزَت یک وی رَوِشتی از امادی | |
| ۷- | غم این دل بُواتِت خورد ناچار |
| وَ عَز نَه واِبنی آنچِت نَشادی | |
| ۸- | دل حافظ شد اندر چین زلفت |
| بِلِیلٍ مُظلِمٍ وَ الله هادی |