۱-	صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری
	به یادگار بمانی که بوی او داری
۲-	دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوست
	توان به دست تو دادن گرش نکو داری
۳-	در آن شمایل مطبوع هیچ نتوان گفت
	جز این قدر که رقیبان تندخو داری
۴-	نوای بلبلت ای گل کجا پسند افتد
	که گوش و هوش به مرغان هرزه گو داری
۵-	به جرعه تو سرم مست گشت نوشت باد
	خود از کدام خُم است این که در سبو داری
۶-	به سرکشیِّ خود ای سرو جویبار مناز
	که گر بدو رسی از شرم سر فرو داری
۷-	دم از ممالک خوبی چو آفتاب زدن
	تو را رسد که غلامان ماهرو داری
۸-	قبای حسن فروشی تو را برازد و بس
	که همچو گل همه آیین رنگ و بو داری
۹-	ز کنج صومعه حافظ مجوی گوهر عشق
	قدم برون نِه اگر میل جست و جو داری