| ۱- | بیا با ما مَوَرز این کینه داری |
| که حقّ صحبت دیرینه داری | |
| ۲- | نصیحت گوش کن کاین دُر بسی به |
| از آن گوهر که در گنجینه داری | |
| ۳- | به فریاد خُمارِ مُفلِسان رس |
| خدا را گر مِی دوشینه داری | |
| ۴- | ولیکن کی نمایی رخ به رندان |
| تو کز خورشید و مه آیینه داری | |
| ۵- | بد رندان مگو ای شیخ و هش دار |
| که با مهر خدایی کینه داری | |
| ۶- | نمی ترسی ز آه آتشینم |
| تو دانی خرقه پشمینه داری | |
| ۷- | ندیدم خوش تر از شعر تو حافظ |
| به قرآنی که اندر سینه داری |