| ۱- | ای که مهجوری عشّاق روا میداری |
| عاشقان را زِ بَرِ خویش جدا میداری | |
| ۲- | تشنه بادیه را هم به زلالی دریاب |
| به امیدی که درین ره به خدا میداری | |
| ۳- | دل ربودی و بِحِل کردمت ای جان لیکن |
| به ازین دار نگاهش که مرا میداری | |
| ۴- | ساغرِ ما که حریفانِ دگر می نوشند |
| ما تحمّل نکنیم ار تو روا می داری | |
| ۵- | ای مگس حضرت سیمرغ نه جولانگه تست |
| عرض خود میبری و زحمت ما میداری | |
| ۶- | تو به تقصیر خود افتادی ازین در محروم |
| از که مینالی و فریاد چرا میداری؟ | |
| ۷- | حافظ از پادشهان پایه به خدمت طلبند |
| کار ناکرده چه امید عطا میداری؟ |
