| ۱- | روزگاریست که ما را نگران میداری |
| مخلصان را نه به وضع دگران میداری | |
| ۲- | گوشه ی چشم رضایی به مَنَت باز نشد |
| این چنین عزّت صاحب نظران میداری | |
| ۳- | تا صبا بر گل و بلبل ورق حسن تو خواند |
| همه را نعره زنان جامه دران می داری | |
| ۴- | ساعد آن به که بپوشی تو چو از بهر نگار |
| دست در خون دل پرهنران میداری | |
| ۵- | ای که در دلق ملمّع طلبی نقد حضور |
| چشم سِرّی عجب از بی خبران میداری | |
| ۶- | نرگس باغ نظر چون تویی ای چشم و چراغ |
| سر چرا بر من دل خسته گران میداری | |
| ۷- | گوهر جام جم از کان جهانی دگر است |
| تو تمنّا ز گل کوزه گران میداری | |
| ۸- | پدر تجربه ای دل تویی آخر ز چه روی |
| طمع مهر و وفا زین پسران میداری | |
| ۹- | کیسه ی سیم و زرت پاک بباید پرداخت |
| زین طمعها که تو از سیمبران میداری | |
| ۱۰- | گر چه رندی و خرابی گنه ماست ولی |
| عاشقی گفت که تو بنده بر آن میداری | |
| ۱۱- | مگذران روز سلامت به ملامت حافظ |
| چه توقّع ز جهان گذران میداری؟ |
