| ۱- | عمر بگذشت به بیحاصلی و بوالهوسی |
| ای پسر جام میم ده که به پیری برسی | |
| ۲- | چه شکرهاست درین شهر که قانع شده اند |
| شاهبازان طریقت به مقام مگسی | |
| ۳- | لَمَع البَرقُ مِنَ الطّورِ و آنَستُ بِه |
| فَلَعلّی لک آتٍ بِشَهابٍ قَبَس | |
| ۴- | کاروان رفت و تو در راه کمینگاه بخواب |
| وه که بس بیخبر از غلغل چندین جرسی | |
| ۵- | بال بگشا و صفیر از شجر طوبی زن |
| حیف باشد چو تو مرغی که اسیر قفسی | |
| ۶- | تا چو مجمر نفسی دامن جانان گیرم |
| جان نهادیم بر آتش ز پی خوش نفسی | |
| ۷- | چند پوید به هوای تو ز هر سو حافظ |
| یَسّرِ الله طریقاً بکَ یا مُلتَمِسی |