| ۱- | وقت را غنیمت دان آن قدر که بتوانی |
| حاصل از حیات ای جان این دمست تا دانی | |
| ۲- | کام بخشی گردون عُمر در عوض دارد |
| جهد کن که از دولت دادِ عیش بستانی | |
| ۳- | باغبان چو من زین جا بگذرم حرامت باد |
| گر به جای من سروی غیر دوست بنشانی | |
| ۴- | زاهد پشیمان را ذوقِ باده خواهد کُشت |
| عاقلا مکن کاری کاورد پشیمانی | |
| ۵- | خُم شِکَن نمی داند این قَدَر صوفی را |
| جنسِ خانگی باشد، همچو لعل رُمّانی | |
| ۶- | با دعایِ شب خیزان ای شکردهان مَستیز |
| در پناه یک اسم است خاتم سلیمانی | |
| ۷- | پند عاشقان بشنو وَز در طَرَب بازآی |
| کاین همه نمیارزد شغلِ عالمِ فانی | |
| ۸- | یوسف عزیزم رفت ای برادران رحمی |
| کز غمش عجب بینم حالِ پیر کنعانی | |
| ۹- | پیش زاهد از رندی دم مزن که نتوان گفت |
| با طبیب نامحرم حال درد پنهانی | |
| ۱۰- | میروی و مژگانت خون خلق میریزد |
| تیز میروی جانا تَرسَمت فرو مانی | |
| ۱۱- | دل ز ناوکِ چشمت گوش داشتم لیکن |
| ابروی کماندارت میبرد به پیشانی | |
| ۱۲- | جمع کن به احسانی حافظ پریشان را |
| ای شکنج گیسویت مجمع پریشانی | |
| ۱۳- | گر تو فارغی از ما ای نگار سنگین دل |
| حال خود بخواهم گفت پیش آصف ثانی |
