| ۱- | هواخواه توام جانا و میدانم که میدانی |
| که هم نادیده میبینی و هم ننوشته میخوانی | |
| ۲- | ملامت گو، چه دریابد میان عاشق و معشوق |
| نبیند چشم نابینا خصوص اسرار پنهانی | |
| ۳- | بیفشان زلف و صوفی را به پا بازیّ و رقص آور |
| که از هر رقعهِ دلقش هزاران بت بیفشانی | |
| ۴- | گشادِ کار مشتاقان در آن ابروی دلبند است |
| خدا را یک نفس بنشین گِره بُگشا ز پیشانی | |
| ۵- | مَلَک در سجده آدم، زمین بوس تو نیّت کرد |
| که در حسن تو لطفی دید بیش از طَورِ انسانی | |
| ۶- | چراغ افروزِ چشمِ ما نسیمِ زلفِ خوبان است |
| مباد این جمع را یا رب غم از باد پریشانی | |
| ۷- | دریغا عیش شبگیری که در خواب سحر بگذشت |
| ندانی قدر وقت ای دل مگر وقتی که درمانی | |
| ۸- | ملول از همرهان بودن طریقِ کاردانی نیست |
| بکش دشواریِ منزل به یاد عهدِ آسانی | |
| ۹- | خیال چنبر زلفش فریبت میدهد حافظ |
| نگر تا حلقه اقبال ناممکن نجنبانی |
