| ۱- | دو یارِ زیرک و از بادهِ کهن دومنی |
| فراغتی و کتابیّ و گوشه چمنی | |
| ۲- | من این مقام به دنیا و آخرت ندهم |
| اگر چه در پی ام افتند هر دم انجمنی | |
| ۳- | هر آن که کج قناعت به گنج دنیا داد |
| فروخت یوسف مصری به کم ترین ثمنی | |
| ۴- | بیا که رونق این کارخانه کم نشود |
| به زهد همچو تویی یا به فسق همچو منی | |
| ۵- | ز تندباد حوادث نمیتوان دیدن |
| درین چمن که گلی بوده است یا سمنی | |
| ۶- | به روز حادثه غم با شراب باید گفت |
| که اعتماد به کس نیست در چنین زَمَنی | |
| ۷- | ببین در آینه جام نقش بندی غیب |
| که کس به یاد ندارد چنین عجب زمنی | |
| ۸- | ازین سموم که بر طرف بوستان بگذشت |
| عجب که بویِ گلی هست و رنگِ نسترنی | |
| ۹- | به صبر کوش تو ای دل که حق رها نکند |
| چنین عزیز نگینی به دست اهرمنی | |
| ۱۰- | مزاج دهر تبه شد درین بلا حافظ |
| کجاست فکر حکیمی و رای برهمنی؟ |
