
| ۱- | ای دل به کوی عشق گذاری نمیکنی |
| اسباب جمع داری و کاری نمیکنی | |
| ۲- | چوگان حکم در کف و گویی نمیزنی |
| باز ظفر به دست و شکاری نمیکنی | |
| ۳- | این خون که موج میزند اندر جگر تو را |
| در کارِ رنگ و بوی نگاری نمیکنی | |
| ۴- | مُشکین از آن نشد دَمِ خُلقَت که چون صبا |
| بر خاکِ کویِ دوست گذاری نمیکنی | |
| ۵- | ترسم کزین چمن نبری آستین گل |
| کز گُلبُنش تحمّل خاری نمیکنی | |
| ۶- | در آستین جان تو صد نافه مُدرَج است |
| وان را فدای طرّه یاری نمیکنی | |
| ۷- | ساغر لطیف و دلکش و می افکنی به خاک |
| وَ اندیشه از بلایِ خماری نمیکنی | |
| ۸- | حافظ برو که بندگی بارگاه وقت |
| گر جمله میکنند تو باری نمیکنی |