
| ۱- | سحرگه رهروی در سرزمینی |
| همیگفت این معمّا با قرینی:… | |
| ۲- | که ای صوفی شراب آنگه شود صاف |
| که در شیشه بماند اربعینی | |
| ۳- | خدا زان خرقه بیزار است صد بار |
| که صد بت باشدش در آستینی | |
| ۴- | مروّت گر چه نامی بینشان است |
| نیازی عرضه کن بر نازنینی | |
| ۵- | ثوابت باشد ای دارای خرمن |
| اگر رحمی کنی بر خوشه چینی | |
| ۶- | نه می بینم نشاط عیش در کس |
| نه درمان دلی نه درد دینی | |
| ۷- | نه همّت را امید سربلندی |
| نه نقش عشق بر لوح جبینی | |
| ۸- | درونها تیره شد باشد که از غیب |
| چراغی برکند خلوت نشینی | |
| ۹- | گر انگشت سلیمانی نباشد |
| چه خاصیّت دهد نقش نگینی | |
| ۱۰- | اگر چه رسم خوبان تندخوییست |
| چه باشد گر بسازد با غمینی | |
| ۱۱- | ره میخانه بنما تا بپرسم |
| مآلِ خویش را از پیش بینی | |
| ۱۲- | نه حافظ را حضور درس خلوت |
| نه دانشمند را علم الیقینی |