| ۱- | بلبل ز شاخ سرو به گلبانگِ پهلوی |
| میخواند دوش درسِ مقاماتِ معنوی | |
| ۲- | یعنی بیا که آتش موسی نمود گل |
| تا از درخت نکتهِ توحید بشنوی | |
| ۳- | مرغانِ باغ قافیه سنجند و بذله گوی |
| تا خواجه می خورد به غزلهای پهلوی | |
| ۴- | جمشید جز حکایت جام از جهان نبرد |
| زنهار دل مبند بر اسباب دنیوی | |
| ۵- | این قصّه عجب شنو از بخت واژگون |
| ما را بکشت یار به انفاسِ عیسوی | |
| ۶- | خوش وقت بوریا و گدایی و خواب اَمن |
| کاین عیش نیست درخور اورنگ خسروی | |
| ۷- | چشمت به غمزه خانه مردم سیاه کرد |
| مخموریت مباد که خوش مست میروی | |
| ۸- | دهقان سالخورده چه خوش گفت با پسر |
| کای نور چشم من بجز از کشته ندروی | |
| ۹- | ساقی مگر وظیفه حافظ زیاده داد |
| کاشفته گشت طرّه دستار مولوی |