
| ۱- | ای بی خبر بکوش که صاحب خبر شوی |
| تا راهرو نباشی کی راهبر شوی | |
| ۲- | در مکتب حقایق، پیش ادیب عشق |
| هان ای پسر بکوش که روزی پدر شوی | |
| ۳- | دست از مس وجود چو مردانِ ره بشوی |
| تا کیمیای عشق بیابی و زر شوی | |
| ۴- | خواب و خورت ز مرتبه خویش دور کرد |
| آنگه رَسی به خویش که بی خواب و خور شوی | |
| ۵- | گر نورِ عشقِ حقّ به دل و جانت اوفتد |
| بالله کز آفتابِ فلک خوب تر شوی | |
| ۶- | یک دم غریقِ بحر خدا شو گمان مبر |
| کز آب هفت بحر به یک موی تر شوی | |
| ۷- | از پای تا سرت همه نور خدا شود |
| در راه ذوالجلال چو بی پا و سر شوی | |
| ۸- | وجه خدا اگر شودت منظرِ نظر |
| زین پس شکی نماند که صاحب نظر شوی | |
| ۹- | بنیاد هستی تو چو زیر و زبر شود |
| در دل مدار هیچ که زیر و زَبَر شوی | |
| ۱۰- | گر در سرت هوای وصال است حافظا |
| باید که خاک درگهِ اهلِ هنر شوی |