۱-	سحرم هاتف میخانه به دولت خواهی
	گفت بازآی که دیرینه این درگاهی
۲-	همچو جم جرعه ما کش که ز سِرّ دو جهان
	پرتو جام جهان بین دهدت آگاهی
۳-	بر در میکده رندان قلندر باشند
	که ستانند و دهند افسر شاهنشاهی
۴-	خشت زیر سر و بر تارک هفت اختر پای
	دست قدرت نگر و منصب صاحب جاهی
۵-	سر ما و در میخانه که طرف بامش
	به فلک بر شد و دیوار بدین کوتاهی
۶-	قطع این مرحله بی همرهی خضر مکن
	ظلمات است بترس از خطر گمراهی
۷-	اگرت سلطنت فقر ببخشند ای دل
	کم ترین ملک تو از ماه بود تا ماهی
۸-	تو دم فقر ندانی زدن از دست مده
	مسند خواجگی و مجلس تورانشاهی
۹-	حافظ خام طمع شرمی ازین قصّه بدار
	عملت چیست که مزدش دو جهان میخواهی؟