–	در همه دیرِ مغان نیست چو من شیدایی
	خرقه جائی گرو باده و دفتر جایی
۲-	دل که آیینه شاهی ست غباری داند
	از خدا می طلبم صحبت روشن رایی
۳-	کرده ام توبه به دستِ صنم باده فروش
	که دگر می نخورم بی رُخ بَزم آرایی
۴-	نرگس ار لاف زد از شیوه چشم تو مَرَنج
	نروند اهل نظر از پی نابینایی
۵-	شرح این قصّه مگر شمع برآرد به زبان
	ورنه پروانه ندارد به سخن پروایی
۶-	جویها بسته ام از دیده به دامان که مگر
	در کنارم بنشانند سهی بالایی
۷-	کشتی باده بیاور که مرا بی رخ دوست
	گشت هر گوشه چشم از غم دل دریایی
۸-	سخن غیر مگو با من معشوقه پرست
	کز وی و جام می ام نیست به کس پروایی
۹-	این حدیثم چه خوش آمد که سحرگه می گفت
	بر در میکده یی با دف و نی ترسایی
۱۰-	گر مسلمانی از این است که حافظ دارد
	آه اگر از پِیِ امروز بُوَد فردایی