
| ۱- | به چشم کردهام ابروی ماه سیمایی |
| خیال سرو قدی نقش بسته ام جایی | |
| ۲- | اُمید هست که منشورِ عشق بازی من |
| از آن کمانچه ابرو رسد به طغرایی | |
| ۳- | سرم ز دست بشد چشم از انتظار بسوخت |
| در آرزوی سر و چشم مجلس آرایی | |
| ۴- | مکدّر است دل، آتش به خرقه خواهم زد |
| بیا ببین که کرا میکند تماشایی | |
| ۵- | به روز واقعه تابوت ما ز سرو کُنید |
| که میرویم به داغ بلند بالایی | |
| ۶- | زمام دل به کسی داده ام منِ درویش |
| که نیستش به کس از تاج و تخت پروایی | |
| ۷- | در آن مقام که خوبان ز غمزه تیغ زنند |
| عجب مدار سری اوفتاده در پایی | |
| ۸- | مرا که از رخ او ماه در شبستان است |
| کجا بُوَد به فروغ ستاره پروایی | |
| ۹- | نعیم خلد چه باشد؟ رضای دوست طلب |
| که باشد ازو غیر او تمنّایی | |
| ۱۰- | دُرَر زِ شوق برآرند ماهیان به نثار |
| اگر سفینه حافظ رسد به دریایی |