۱-	ای دل گر از آن چاه زنخدان بدرآیی
	هر جا که روی زود پشیمان بدرآیی
۲-	هش دار که گر وسوسه نفس کنی گوش
	آدم صفت از روضه رضوان بدرآیی
۳-	شاید که به آنی فلکت دست نگیرد
	گر تشنه لب از چشمه حیوان بدرآیی
۴-	جان میدهم از حسرت دیدار تو چون صبح
	باشد که چو خورشید درخشان بدرآیی
۵-	چندان چو صبا بر تو گُمارم دَم همّت
	کَز غنچه چو گل خُرَّم و خندان بدرآیی
۶-	در تیره شبِ هجر تو جانم به لب آمد
	وقت است که، همچون مه تابان بدرآیی
۷-	بر خاک درت بسته ام از دیده دو صد جوی
	تا بو که تو چون سرو خرامان بدرآیی
۸-	حافظ مکن اندیشه که آن یوسف مهرو
	بازآید و از کلبه احزان بدرآیی