پـادشـاهـا لـشـکـر تـوفـیق همـراه تو اند
خیز اگر بر عـزم تسخیر جهان ره می کنی
بـا چنین جـاه و جلال از پیشگاه سلطنت
آگـهی و خـدمـت دلـهـای آگـه می کنی
بـا فـریب رنـگ ایـن نیلی خـُمِ زنگار فام
کـار بـر وفـق مـرام صـِبـْغـَهُ الله می کنی
آنکه ده با هفتو نیم آورد بس سودینکرد
فرصتت بادا که هفت و نیم را ده می کنی
این قطعه را حافظ پس از استقرار شاه منصور در شیراز برای جبران مواجب خود و عده ای از خادمان حکومتی سروده است. در آن زمان یکی از موستوفیان به عنوان خوش خدمتی ۲۵% حقوق علما و شعرا و خادمان را کسر کرده بود. پس از سرودن این قطعه شاه منصور دستور داد هرچه روال سابق بود عیناً به علما و دانشمندان پرداخت شود.