به سمع خواجه رسان اينديمِ وقتشناس بـه خـلـوتـي كـه در او اجنبي صـبـا باشد لطيفه اي به ميان آر و خوش بخـنـدانش به نكتـه اي كـه دلـش را بدان رضـا باشد بس آنگهش ز كَرَم اينقدر به لطـف بپرس كـه گـر وظـيـفـه تـقـاضـا كنم روا باشد؟