گَلِ کونِ دنیا نَشو بَن عزیز
بی بیز آرتِ رِزقِد، وَلی تَین مَبیز
با بُنگِ اَذون وَرجه، وَرپَر زِ جاد
دَمَرو نَخُس، یا علی کن وَخیز
شُل و وِل و وارَفته مِثِّ حلیم
نباش و چو فلفل نشو تند و تیز
نه مانند کاغذِ سمباده باش
نه چون دُنبه وارفته و چرب و لیز
تا وَختی جَوونی بِدّو و بیدون
که پیری بُوَد موقِعِ اُفت و خیز
مویز گَشتَنِ غوره دلخواه نیس
چو انگور شُد پُخته گَردَد مویز
پیشِ شَخصِ نو کیسه مِس مِس نکن
بیخود، آبُرویِ خودِت را نریز
هنوز شعرِ یَزّی یَکَدس تو یَز
نگفته کسی چون (جلالی) تمیز
یزد ۱۳۸۸/۵/۴