اي بـاد حـديـث من نهـانش مي گوي
سوز دل مـن بـه صـد زبانش مي گوي
اما نه بــدانسـان كـه ملالـش گـيـرد
مي گو سخني و در ميـانش مي گـوي
٭
مـاهي كـه نـظير خود ندارد به جمال
چونجامه ز تن بركشد آن مشكينخال
در سينـه دلـش ز نــازكي بتوان ديد
مــانـنـدهِ سـنـگِ خــاره در آب زلال
٭
بـا مـي بـه كـنـار جـوي مي بايد بود
وز غـصـّه كـنــاره جوي مي بـايد بود
اين مدّت عمر ما چو گـل ده روزست
خـنـدان لب و تـازه روي مي بـايد بود
٭
اول بـــه وفـــا مـي وصـالــم در داد
چـون مست شـدم جام جـفا را سر داد
پــر آب دو ديــده و پــر از آتش دل
خــاك ره او شـدم بــه بـــادم در داد
٭
چشمت كه فـسون و رنگ مي بارد ازو
افسوس كه تيـرِ جـنـگ مي بــارد ازو
بـس زود مـلـول گـشتي از هم نفسان
آه از دل تـو كـه سـنـگ مي بــارد ازو
٭
در بــاغ چـو شـد بــاد صبـا دايهِ گل
بــر بست مشـاطـه وار پـيـرايـهِ گــل
از سايه به خورشيد اگـرت هست امان
خـورشيد رخي طـلـب كن و سايهِ گل
٭
با شاهد شوخ شنگ و بــا بـربط و ني
كـنجي و فــراغتي و يـك شيشـه مي
چون گرم شود ز بـاده مـا را رگ و پي
مـنّت نـبريم يك جـو از حـاتـم طـيّ
٭
اي كـاش كـه بخت سازگــاري كردي
بـــا جــور زمــانـه يــار يـاري كردي
از دست جـوانـيــم چـو بـِرْ بود عنان
پـيـري چـو ركـاب پــايـداري كـردي
٭
ني دولـت دنـيــا بـه ستــم مي ارزد
ني لــذّت مـسـتـي اش الــم مي ارزد
نــه هفـت هــزار سالـه شاديِّ جهان
اين محنتِ هـفـت روزه غــم مي ارزد
٭
هر دوست كه دم زد ز وفا دشمن شد
هـر پـاك رَوِي كـه بـود تــر دامن شد
گـويند شب آبستن و اين است عجب
كــو مـرد نديـد از كـه آبـسـتـن شـد
٭
چون غنچـهِ گــل قــرابه پـرداز شود
نــرگس بـه هـواي مي قـدح ساز شود
فــارغ دلِ آن كسي كـه مـانند حباب
هــم در سر مـيـخـانـه سر انـداز شود
٭
چشم تو كه سحر بـابل است استادش
يــا رب كــه فسونهــا برواد از يـادش
آن گوش كه حلقهكرد درگوش جمال
آويــزهِ دُرْ ز نـظــم حــافـظ بــادش
٭
در آرزوي بــــوس و كــنارت مــردم
وز حـسـرتِ لــعــلِ آبــدارت مــُرْدَم
قــصـّه نـكـنــم دراز، كوتــاه كــنم
بــازآ، بــازآ، كــز انـتـظــارت مـردم
٭
اي شـرم زده غـنـچـهِ مـسـتـور از تو
حيـران و خـجـل نـرگس مخمور از تو
گُل با تو بـرابـري كـجـا يــا رد كـرد
كـو نــور ز مـه دارد و مـه نـور از تــو
