حافظ

مَردی بلند شد که بلندّی قامتش

از شانه بلندترین مردمان گذشت

او پای بند خطّه شیراز بود و لیک

با پای بسته از سر کون و مکان گذشت

سیلی به گوش واعظ بی متعظ نواخت

با شعر آبدار و از این خاکدان گذشت

در سالروزِ سعدی شیراز ناگهان

نام یک از بزرگترین، بر زبان گذشت

دانی که این بزرگترین کیست؟ گویمت:

حافظ که شهرتش ز زمین و زمان گذشت

***

تهران ـ ۸۸/۲/۱

در شب مهمانی دوستان شاعر که در روز بزرگداشت سعدی به همّت آقای دکتر یزدی نژاد برپا بود بر سر میز شام سروده شد.