Menu

آسمون غرمبش

آسمون-غُرُمبِش



آسمَون اَبرَهو، باز دارَه غُرُمبِش مُکُنَه

باد و بارون گَلِ هم، هِی دارَه نالِش مُکُنَه

 

پَر و پُت سولاخِ نَودا را گِرِفته، اَما اَو

میاد از درز و بیرونِش دَر و فِش فِش مُکُنه

 

دَرِ خونه تو سینه بارو نَدو، چو و چِرِش

واز و بَس که مُکُنی، نَم شده خِش خِش مکُنه

 

زیر سابات تو کوچه وایسادَه بودم که دیدَم

صدا پای دوتا دختر دارَه کِش کِش مُکُنه

 

این یکی داش بَرِ اون یکی، شِنُفتُم که مِگُف

زیر نافوم یکی سولاخَدُ خارِش مُکُنه

 

اون یکی هَم دَرِ گوشش فهمیدم آسَّه پِتُک

بَهرِ یک دوسِّ پُسَر داره سفارش مُکُنه

 

تا شِنُفتَم با صدای قَقَرس نعره زدم

اینجا یک نَفَر واسیدَدُ علاجش مُکُنه

 

دل و رودا مِشه از خنده پاره هر که شِنُفت

این (جلالی) سَرِهم بسکی گَفِ زِش مُکُنه

 

یزد ۱۳۸۹/۱۱/۲۱

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *