این شعر در زمستان سال ۱۴۰۷ هجری قمری پس از آگاهی از عارضه ی حضرت امام سروده شد و خبر از یکی از همکاران پزشک و اظهار نظر فرجه ی باقی مانده ی حیات از ایشان بود.
به مهدی (عج) چنین گفت خضر پیمبر
که ای نُخبه از دودمان حسینی
چه سالی خمینی گراید به جدّش
به من گو که نادیده ها را تو عینی
به خضر نبی داد پاسخ که او را
به گردن به تحکیمِ دین است دینی
به تعداد جمع امامان نما کم
ز تکرار نامش: خمینی خمینی
۱۴۰۸=۷۱۰+۷۱۰-۱۲