آخِش، دِلوم زَدَه پَر در هوای اِشکنه گوری
نَنَه، کُجا شدی کورگُم، چه حال و روزی؟چطوری؟
آخر کسی دِیَه نیس دَسِّ آشپزیش چو تو بِالله
بیا بیا که برام اِشکنَه بریزی توو، دَوری
بیا که گُشنَمه اَمّا دِلوم گرفته، تو دِل نیس
نَکُنه باز توو سَفَر توو قطار رو صندلی خَوو ری
نَکن تو اِقَدَّه اِهمال نَنَه، دو روزَه نخوردم
غذا و تا که نَمُردَم بِپَز تو اِشکنه، فوری
سَحَر دَرا که زوتَّر سر رَسی و موقع برگَشت
نباد که دَسپاچگی با قطار و موقعِ شَو، ری
او روزایی که پیش هم بودِم چه شَّر و شوری بود
گذشت و رفت و تمون شد، چه دوره ای و چه دوری
(جلالی) از چه ز مادر جدا شدی تو و حالا
مِثِّ شِغال مو رِخته، مِباس تو تَهنا توو نَو ری
***
وَنکووِر ۲۴ اسفند ۱۳۸۹