روشندلِ بصیر

عارف بشکسته پائی و سری

شد به درمانگاه شهری بستری

بستری شد تا رساندندش زِ رَه

در اطاقـی در کنـــار پنــجـره

خُفته بودآنجا یکی برگشته بخت

از کمر عاجز کنارش روی تخت

این کمر بشکسته با سوز و گداز

بی تحــرّک بود و خُفته، طاقباز

چشم او جز سقف جای دیگری

را نمی دید ایـن به بستر بستری

عاقبت شد طاق اندر زیر تاق

طاقـت ایـن طاقـباز انـدر اتـاق

هم اُتاقی را سلامی کرد و گفت

ای شده با من به درمانگاه جفت

برخلاف من تو اینجا قادری

از دریــچه دیـگران را بنـگری

دیدنی ها را اگر گوئی به من

وا رَهم از درد و رنـج و از مَحَـن

مردعارف درک معنا کرد و گفت

آنچـه بینم از تـو نتـوانم نهفـت

با تو من از کمّ و کیف ماجرا

باز خـواهم گفت، بینم هرچه را

تا درآیـد هم اتاقـش از ستوه

با بیانش کـاه را می کرد کـوه

شرح می داد از ایاب و از ذهاب

ز آبشار و نهـر و مـرغابی و آب

از درختان و ز باغ و از چمن

از ستیغ کوه و از دشت و دَمَن

این چنین می بود تا از فرطِ تَب

مرد عارف جان سپرد و بست لب

روز دیـگر مَـردِ بشکسته کمر

کـرد خواهـش از پرستارش اگــر

هست ممکن تخت او را یکسره

جا دهنــد انــدر کـنار پنـجره

این چنین کردند و آن بیمار زار

تا شــود آگاه از گشت و گـذار

بر دریچه دوخت چشم اما ندید

غیردیواری و شد چشمش سفید

آنچه اندر دیدِ این بیمار بود

در پـس ایـن پنجـره دیـوار بود

ساعتی دیگر بگفت او وصفِ حال

با پرستار و بکرد از او ســؤال

از کجا می دیده عارف هرچه را

روزها میــداد شــرح ماجــرا؟

داد پاســخ آن پرستار، فـکور

بود آن مرحــوم، مادرزاد کــور

***

ای (جلالی) درس گیر اَر عاقلی

از بصیــرِ عارفِ روشنــــدلی

***

یزد ـ ۱۳۸۸/۱۱/۱۵