ارتباط

کنار رود کارون در گُذرگاهِ گِل آلودی

من این سو، دیگری آن سوی و بود اندر میان رودی

دو تنها گرچه نشناسند هم را جایِ آن دارد

که با هم دَردِ دل گویند گر دارند مقصودی

زِ بخت بد پُلی هم آن حوالی من نمی دیدم

تکان دست هم دیدم ندارد بیش از این سودی

کُنم تا باز با آن دخترِ تنها سَرِ صحبت

زدم فریاد و گفتم ای مرا از دور معبودی

گمانم خورد از سوی تو آوازی به گوش من!

نفهمیدم چه گفتی، بازگو کن با من اَر بودی

مَه و کمرنگیِ نور چراغ و پهنی کارون

بُود مانع که تا من بشنوم آن صوتِ داوودی

برای ارتباط بیشتر پیوسته می گفتم

رَساتر بازگو، گوشم بود سنگین چه فرمودی؟

شنیدم گفت از رفتار و گفتار تو فهمیدم

کرَی، کوری، نمی آید دگر از کُنده ات دودی

یزد ـ ۱۳۸۸/۵/۱۸