***
«رندانه آخر ربودی جامی زِ خم خانه دل
رنگین چو برگ شقایق، خونین چو افسانهِ دل»
(حضرت آیة الله خامنه ای)
***
بارِ غمت را کشیدم دوشینه بر شانه دل
باری، چه باری کشد دوش ایندل ز جانانهِ دل
گوش فلک می شود کَر، گر بشنود از زبانم
در شب فسون هایِ جانان در روز اَفسانه دل
پُر کرده نومیدی آن سان دل را که که از بهر امیّد
جائی نمانده ست خالی در فرجهِ خانه دل
گر موج امیّد هم دَر، دریایِ دل پا بگیرد
سر بشکند زود و تن را، کوبد به پایانهِ دل
آیا ز اطرافیانم پیدا شود کَس که خواهد
دردِ دلم را رساند روزی به دُردانهِ دل
در پیشم از جور ایام هرچند خالی ست جایش
پُر باشد از باده غم پیوسته پیمانه دل
ماهی ست، می تابد اما بر ما نتابد (جلالی)
ای کاش می کرد روشن، یک روز کاشانه دل
***
یزد ۱۳۹۰/۴/۱۴