به ماهِ روزه همه روزه بسته دارم کام
مدام، روز شمارم که بگذرد ایام
ندانم از چه رود زود، روزهای بهار
و یا چه دیر سرآیند روز و ماه صیام
مگر که پایِ زمان گشته لنگ در رمضان
که همچو ماه عسل تند بر ندارد گام
به نیمه رمضان نیمه گشته هیکل ما
شود تمام یقیناً چو ماه گشت تمام
کجاست ساقی گلچهره تا که از دستش
به یاد ساقی کوثر ز باده گیرم جام
مقیم کوی خرابات و بین بدنامان
نباشد عار کسی را که هست ننگ ز نام
شنو ز من منشین پای شیخ و خام مشو
بیا به میکده، جائی که پخته گردد خام
هر آنچه مانده تو را نَقدِ عمر قدر بدان
که آفتاب، (جلالی) ست حالیا لب بام
یزد ـ ۱۳۹۰/۶/۳