کوهی از غصّه و غم
بر دِل من که چو آیینه پاک و صافی است
جای خوش کرده و با خود گفتم:
ای خدا!
این دگر غایت بی انصافی است
**
هاتفی داد ندا
غم خود را بردار
و بیاور به کنار غم مَردُم بگذار
بعد بنشین و سبک سنگین کن
هر غمی بود سبک تر بردار
**
من چنین کردم و آنگه در، دَم
برگزیدم غم خود را و تشکّر کردم!
یزد دوشنبه ۱۳۸۶/۶/۲۶