بامدادی، در کنار ساحل دریاکنار
راه می رفتم
دامن و پیشانی دریا پر از چین بود
چون ردیف پلّه سرداب یا دامان کولی ها
سرد و سنگین بود
**
مُرغ های شاد دریایی
ماهیان ریز را چون ماکیان در چینه می چیدند
پَرکشان با هم به زیر سقف مینایی
در فضا چون دود شمع کشته پیچیدند
**
مرغکی این شعر سعدی گوئیا می خواند
از در بخشندگی، ما را نصیب این ماهی دریاست
من صدا برداشتم
از در بخشندگی باشد هوا سهم شما مرغان
آب دریا سهم ماهی هاست
**
ناگه از مرغان صدا برخاست
مرغ و ماهی را که می بلعد؟
**
سوی منزل باز می گشتم
در ضمیر خود به دنبال جواب مرغ و کشف راز می گشتم