در فضای تیره و تاریک شب
دیدگان باز من در تاب و تب
چهره آیینه را با روی خشت
هر دو یکسان دید و دست
اشتباهم را به پای دیو تاریکی نوشت
**
با چنین احوال و حال
در سیاهی های جهل
پس چرا یک عدّه مست
خویشتن را فرض، عقلِ کلّ و کامل می کنند؟
وآنگهی …
بی محابا بهر اَمری حکم باطل می کنند
یزد ۱۳۷۲/۱/۲۴