Menu

palesangijeld3

ghazalha
ghasideha
masnavi-ha
moghateat
yazdi
taraneha

robaee
dobeyti
rasa-va-ashaare-mazhabi
takbeytha
ashaare-motafareghe
ashare-nimaee

 

pishgoftar

سخنی با خوانندگان محترم
هر آغازی را پایانی است و پای این ناتوان در آغاز هشتاد سالگی در طیّ «پله های سنگی» به پلّه های آخر نزدیک شده و به گمان قوی دفتر سومی که هم اکنون در دست انتشار است آخرین دفتر شعری خواهد بود که منتشر خواهد شد و خوش حالم که در تمام مدتی که دست و قلم و زبان این ناتوان در پرورش کلام منظوم به کار رفته، در هر حال سعی بر این بوده است که دستور زبان و به کارگیری کلمات فارسی به جای عربی و قواعد و محسنات کلام منظوم حتی الامکان مراعات گردد.
بدعت گزاری در شیوه ی سخن پردازی بعد از انقلاب مشروطیّت در امر ساده گویی و شیوه ی سهل و ممتنع، کاری بود که از طرف بزرگان شعر و ادب مانند ملک الشعرای بهار، ایرج، پروین و … به موقع انجام گرفت لیک پس از چندی توسط اشخاصی که به زبان فرانسه آشنا بوده و به ادبیات اروپا دسترسی داشتند به منظور نوآوری در طرز سخن دچار تغییراتی گردید. جامعه ی فارسی زبان، این تغییرات را تا آن جا که به موزونیّت و تفهیم مفاد کلمه لطمه وارد نیامده و آن سخن برانگیزاننده ی احساسات و حاوی مضامین بدیع بود مورد قبول و عنایت قرار داده و به عنوان روش جدید پذیرا شدند و در مواردی که افرادی اندیشه پرداز (نه شاعر) اندیشه های خود (نه شعر خود) را به ن شعر در معرض قضاوت مردم نهادند، در اکثر موارد، به سبب تعقیدات و عدم رعایت دستور زبان فارسی و عدم ارتباط معانی جمله ها در سلسله گفتارهای طولانی، از طرف توده های فارسی زبان و اکثریّت مردم ایران مورد بی اعتنایی واقع گردید.
دریای ژرف ادب و هنر زبان فارسی را نمی توان با گفتارهای پندارگونه تقلیدی از مکتب های جور واجور ادبیات و هنر غرب تغییر ماهیت داد و ثابت شده است که مردم ما اشعاری را که به شیوه ی ساده سهل و ممتنع و در مکتب عراقی و رویدادگویی (مکتب وقوع) با چاشنی عرفان و اندرزهای مشفقانه و مضامین بکر توأم باشد پذیرفته و بدان ارج می نهند . به همین سبب کوشش این ناتوان بر این بوده است که حتی الامکان از این شیوه تخطّی نکند و به امید این که به خوانندگان محترم خدمتی هر چند ناقابل شده باشد این دفتر در اختیار دوست داران شعر و ادب قرار می گیرد.
در پایان با سپاس فراوان از خوانندگان محترم و همه ی هم وطنان عزیزی که بر من منّت نهاده و به نحوی این بنده را مورد الطاف و تشویق خود قرار داده اند سپاس گزاری می کنم و هرگاه اهل ادب و ارباب فضل سستی و منقصتی در اشعار این دفتر مشاهده فرمودند در آن به دیده ی اغماض نگریسته و با کمال بزرگواری نویسنده را آگاه و مرهون الطاف و عنایت خویش سازند.
دکتر عبدالحسین جلالیان
(جلالی)

من آن گفتنی را که بایست گفت *
بگویم، نخواهم ز مردم نهفت
و گر خلقِ عالم شود سخت کوش
که آن را نگویم، نگیرم به گوش
سخن می رسانم بدان کس که من
بدانم که او هست اهل سخن
بدان سان رسانم، که ارباب فنّ
پس از قرن ها بشنوند آن سخن

*از سخنان شمس تبریزی (مقالات شمس، به تصحیح احمد خوشنویس، چاپ زهره، ص ۲۴۹) ، برگردان به شعر فارسی از دکتر جلالیان